mula mula kau rasa suka biasa biasa je. tiba tiba eh, ni dah luar biasa. kenapa dah tak nampak orang lain ni! kenapa muka dia dekat mana mana?! kenapaaaaaaa?? sampai satu tahap rasa macam tak boleh bernafas dengan lancar tanpa dia menyinari hari hari ku yang paling indah. lantas perjalanan kejar mengejar pun bermula.
awalan nya seronok, semacam main tarik tali walaupun kadang kadang kau menang tanpa effort. sebab orang kat hujung tak pegang tali pun. tapi masih seronok. kadang kadang dia campak umpan, ajak kita main tarik tali semula. kita dengan rakus pegang tali sebab takut dia ubah fikiran. tapi lepas tu, dia lepaskan tali tu semula. kita pun sedih, sedih, sedihhhhhh sangat. semua lagu sedih kat radio tu macam nyanyi kat kita sorang, sedih sampai rasa kalau boleh nak move on tara tu jugak!
pastu bermula episod, #day1 moving on! mula mula nekad habis habisan, tahan diri whatsapp dia. tahan diri comment kat gambar dia. TIBA TIBA "hi! busy ke?", hahaha bak kata orang kat twitter, sebab hi setitik rosak move on sebelanga. memang! dasar tak guna punya hi. apa kuasa hi yang menyebabkan gugurnya semangat perjuangan moving on tu!!!
but here's a thing.
seronok mengejar orang ni. nak nak lagi bila dia main aum chak dengan kita. tapi sampai bila. sampai bila nak sakit? sampai bila nak orang 'pakai' kita sebab kita suka dia. apa lebih dia nak dapat baik kita. sudahlah sudah. sudahlah kau kejar orang yang belum tentu pandang kau. aku percaya orang yang baik untuk kita, akan dekat dengan kita. kadang kita sombong, kita rasa kita suka dia, dia tulah punya. tapi kita tak sedar, dalam sombong kita tu, diri kita yang teraniaya.
sudahlah sudah. bangun sekarang. bunga bukan sekuntum, kumbang bukan seekor.
yang selalu nak move on tapi belum move on move on jugak, sujana!
No comments:
Post a Comment